به نام آنکه نامش حرز جانهاست

ثنایش جوهر تیغ زبان هاست

«فَبِما رَحْمَة مِنَ اللّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ کُنْتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ/به خاطر رحمت الهى است که نسبت به آنها نرمخو شده اى که اگر خشن و سنگدل بودى از اطراف تو پراکنده مى شدند»(آل عمران/159)

به گواه تاريخ در عصر حضرت رسول گرامي اسلام ص تنها صلح سبب اصلي و بنيادي پيشرفت اسلام بود. ابن اسحاق از نخستين تذکره نويسان مسلمان از استادش زهرى گزارشگر و راوي مسلمان نقل ميکند: در اسلام پيروزى و فتحى بزرگتر از (صلح حديبيه) نبود، زيرا تا بآنروز مسلمانان هميشه در حال جنگ بودند و فرصت تفكر و تعقل در دستورات اسلامى را  نداشتند، و از آن روز به بعد در اثر صلحى كه واقع شد مسلمانان احساس امنيتى براى خود كردند و براى پيشرفت اسلام در مناطق جديد و افراد تازه شروع به فعاليت تازه‏اى كردند، چنانكه در فاصله همان دو سالى كه تا فتح مكه طول كشيد افراد بسيارى داخل در اسلام شدند كه اگر بيشتر از مسلمانان قبل از آن نبودند بطور مسلم كمتر هم نبودند.و شاهد بر اين مدعا مطلبى است كه (جابر بن عبدالله و ديگران)گفته اند و نوشته‏اند كه تعداد لشگريان اسلام در جنگ حديبيه يك هزار و چهار صد نفر بود 
در صورتى كه دو سال بعد هنگام فتح مكه اين تعداد به ده هزار نفر رسيد، و رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با ده هزار نفر مسلمان وارد مكه شد.(ن.ک ترجمه سيره ابن هشام ج2ص220 و 221 )  

برای مطالعه ی متن کامل بر روی ادامه ی مطلب  کلیک بفرمایید.

نوشته شده توسط Vahid.Naseri در شنبه بیستم دی ۱۳۹۳ |