نوشته شده توسط Vahid.Naseri در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۹۲ |

نوشته شده توسط Vahid.Naseri در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۹۲ |

«رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیا ینَادِی لِلْإِیمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَیئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ»
«پروردگارا! ما صدای منادی (تو) را شنیدیم که به ایمان دعوت می‌کرد که: «به پروردگار خود، ایمان بیاورید!» و ما ایمان آوردیم؛ پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و بدیهای ما را بپوشان! و ما را با نیکان (و در مسیر آنها) بمیران!«آل عمران/193»

ره عقل جز پیچ در پیچ نیست *** بر عارفان جز خدا هیچ نیست
توان گفت این نکته با حق شناس *** ولی خرده گیرند اهل قیاس
که پس آسمان و زمین چیستند *** بنی آدم و دیو و دد کیستند
همه هرچه هستند از آن کمترند *** که با هستیش نام هستی برند
عظیم است پیش تو دریا به موج *** بلند است خورشید تابان، به اوج
ولی اهل صورت کجا پی برند *** که ارباب معنی به ملکی درند
که گر آفتابست، یک ذره نیست *** و گر هفت دریاست، یک قطره نیست
چو سلطان عزت، علم درکشد *** جهان سر به جیب عدم درکشد